Van zondag 24 tot en met vrijdag 29 augustus trokken we met twaalf enthousiaste jongeren op kamp door de Westhoek. Het werd een prachtige week vol nieuwe avonturen en vriendschappen. Begeleider Charlotte Lippens pende er een mooi tekstje over neer:
Noodweer
Blijf uit de parken als het stormt. Dit advies geven de media noodgedwongen mee wanneer Jacotte Brokken woelige stormen voorspelt. Wind en regen dreigen dan aan een snelheid van 200 km/u in je gezicht te snijden, en meer nog. Bomen dreigen te vallen, recht op je neus.
In het land waar Samer opgroeide vielen er geen bomen, maar bommen. Hij vertrok uit Syrië voor een lange reis. Vandaag is hij 20 jaar, op zoek naar een thuis in ons land.
Tijdens ons zomerkamp trok Samer met nog zeven andere nieuwkomers in België en vier Vlamingen een week door de Westhoek. Jongeren uit Somalië, Angola, Burkina Faso, Palestina, Afghanistan en Syrië fietsten zij aan zij met Vlaamse meisjes uit Ieper, Houthulst, Vlamertinge en Torhout.
Langsheen maïsvelden en militaire begraafplaatsen ontdekten de jongeren onze oorlogsgeschiedenis in de Westhoek. ‘Bij ons hetzelfde’, fluisterde Ibrahim die vluchtte uit Palestina. Ons gedeelde leed kneedden we tot een krans, die Noor, Simonah en Samer tijdens de Last Post onder de Menenpoort neerlegden. Trompetten schaterden. De dag ervoor, tijdens ons kampvuur, had ’t Smidje van Laïs en voor ons onbekende Afghaanse folkmuziek nog door de muziek box geklonken. Een eerste blik op elkaars danspassen had soms een giechelend effect. Dat krijg je als je tieners samenbrengt.
Tayebullah, Sumeyo of Mohammed. Elk missen ze hun thuis. Leerden wij niet allemaal ver weg te blijven van onze parken wanneer het stormt? Onze nieuwkomers deden hetzelfde. Ze vluchtten ver weg van hun eigen storm, hun oorlog die allesverwoestend is. Vaak alleen, met een snijdende wind in hun gezicht en een zware jas van regendruppels. Laat ons hun jas drogen op onze Vlaamse canapés en hen verwarmen met een warm kopje thee. Dan gaat de storm even liggen.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
