Wat begint als een kennismaking met een onbekend land en een groep jongeren, kan uitgroeien tot iets wat veel langer blijft nazinderen. In juli 2024 trok Benedicte samen met Tumult en Westhoek Vredeshoek naar Montenegro voor een inleefreis. Wat ze er leerde over de taal, cultuur en geschiedenis van het land, bleek uiteindelijk maar een deel van het verhaal. Vooral de vriendschappen die ze er sloot, bleken sterker dan de afstand en de tijd.
In onderstaand persoonlijk verhaal blikt Benedicte terug op de bijzondere ontmoetingen en vriendschappen die tijdens die reis ontstonden en die haar ook vandaag nog naar Montenegro terugbrengen.
Benieuwd naar wat een inleefreis voor jou kan betekenen? Houd dan zeker deze website van Westhoek Vredeshoek in de gaten!
Van een inleefreis naar vriendschappen voor het leven
In juli 2024 ging ik met Tumult en Westhoek Vredeshoek mee op inleefreis naar Montenegro. Een land waar ik voordien eigenlijk niets van wist. Ik had nog nooit van Montenegro gehoord en had ook nog nooit zo’n reis meegemaakt. Ik vertrok dus zonder verwachtingen. Achteraf gezien maar goed ook, want ik had nooit kunnen voorspellen hoeveel ik in die tien dagen zou leren.
Ik leerde niet alleen veel over de taal, de cultuur en het verleden van het land, maar vooral ook over hoe je ondanks culturele verschillen sterke vriendschappen kunt opbouwen. Hoe jongeren, ongeacht waar ze vandaan komen, in de eerste plaats gewoon jongeren zijn. En dat we op dat vlak vaak veel meer met elkaar gemeen hebben dan we op voorhand denken.
Cetinje, juli 2024
Met een grote groep Belgische en Montenegrijnse jongeren voelde ik me al snel op mijn gemak. Ik herinner me de eerste ontmoetingen nog goed: alles voelde verrassend vlot. Ik was nieuwsgierig naar hun verhalen, hun kijk op de wereld en de dingen die we gemeen hadden. Vanuit die gesprekken ontstonden de eerste vriendschappen. Maar wat ik toen nog niet wist, was of die vriendschappen ook zouden blijven bestaan zodra we allemaal weer naar huis zouden vertrekken.
De begeleiders probeerden plannen te maken om de groep Montenegrijnse jongeren naar België te laten komen, maar uiteindelijk leek dat praktisch jammer genoeg niet haalbaar. Met de Belgische deelnemers zagen we elkaar af en toe nog, terwijl het contact met de anderen vooral bestond uit berichtjes waarin we elkaar vertelden hoe hard we de mooie momenten misten en voor altijd zouden koesteren. We liketen elkaars posts op Instagram en daar bleef het meestal bij.
Toch bleef ik met sommige mensen wel heel nauw in contact. We stuurden elkaar maandelijks updates over ons leven en onze projecten. We belden elkaar soms spontaan op, gesprekken die altijd veel langer duurden dan we gepland hadden, maar achteraf toch veel te kort voelden. We steunden elkaar tijdens onze hoogte- en dieptepunten, ondanks de afstand. We wisten dat we bij elkaar terecht konden voor een luisterend oor en hoopten vooral dat we elkaar snel opnieuw zouden zien.
En dat gebeurde ook! In mei 2025 kwam Nadja naar Brussel. Ik kon het bijna niet geloven. Vol enthousiasme vertrok ik naar de luchthaven om haar op te halen en haar mijn geliefde stad te laten zien. Het voelde zo bijzonder om elkaar na al die tijd terug te zien. Tegelijk leek het alsof de inleefreis nog maar gisteren had plaatsgevonden. De hele dag wandelden we door de Brusselse straten en liet ik haar alle plekken zien die ik de moeite waard vond. De rest van de week hadden we helaas niet de kans om elkaar nog veel te zien, maar dat maakte eigenlijk niet uit. Het weerzien had ons vooral doen beseffen dat de afstand misschien toch niet zo onoverkomelijk was als we soms dachten.
Ook met Tara bleef ik goed contact houden. We maakten samen de hele overgang naar het hoger onderwijs mee en ontdekten bovendien dat we allebei in de IT terecht kwamen. Eind maart 2026 besloot ik de bergen op te zoeken en vertrok ik naar Slovenië. Daar zagen we elkaar opnieuw, dit keer in Ljubljana, de hoofdstad waar Tara studeert. Het was geweldig om elkaar weer te zien en samen herinneringen op te halen alsof er nauwelijks tijd tussen had gezeten.
Skadar Lake, juli 2024 
Ljubljana, maart 2026
Met Nadja besloten we begin juli van dit jaar om samen een girls trip te doen. We verbleven enkele dagen in Amsterdam en deden eigenlijk gewoon alles waar we zin in hadden. We maakten mooie herinneringen en wandelden samen door de stad, langs de grachten en tussen de tulpen.
Cetinje, juli 2024 
Amsterdam, juli 2026
Amsterdam, juli 2026
Twee maanden later zette ik opnieuw voet in dat kleine, maar oh zo mooie land dat ik twee jaar eerder dankzij Tumult en Westhoek Vredeshoek had leren kennen. Deze keer nam ik een vriendin uit de middelbare school mee. Een week lang verbleven we aan de Montenegrijnse kust en ontdekten we het land.
Op onze laatste dag vertrokken we richting de hoofdstad om daar onze vlucht terug naar België te nemen. Eerst wilden we nog even Podgorica bezoeken, volgens de Montenegrijnen zelf “de saaiste stad op aarde”. Maar ik wilde er vooral mijn eigen oordeel over vormen.
Na een lange busrit vanuit Budva kwamen we aan bij het huis van Nadja. Ze had voorgesteld om onze bagage daar achter te laten terwijl wij de stad zouden bezoeken. Dat vond ik best spannend, want Nadja was op dat moment nog op haar faculteit. Die zenuwen bleken echter nergens voor nodig. Zodra we aangebeld hadden, deden haar ouders de deur wagenwijd open en verwelkomden ze ons alsof we familie waren. We werden er als koningen ontvangen en kwamen werkelijk niets tekort. Communiceren ging niet altijd even vlot, maar met behulp van vertaalapps konden we uiteindelijk over alles en nog wat praten. Ze vertelden ons over hun leven, hun familie en de omgeving waarin ze woonden. Dat raakte me enorm. Het idee dat haar ouders me meteen ontvingen alsof ik een kind was dat ze al jaren kenden, vond ik ontzettend bijzonder. Die gastvrijheid is iets wat ik nooit zal vergeten en waar ik enorm dankbaar voor ben.
Podgorica, september 2026
Nadja was die dag eerder klaar met haar lessen en kwam daarom wat vroeger naar huis. Voor de tweede keer die zomer waren we opnieuw samen. Samen met haar vriendin liet ze ons haar stad zien. Als je ooit naar Podgorica gaat en een rondleiding wilt waarbij je zowat elk aspect van de stad te zien krijgt, inclusief uitgebreide uitleg, dan moet je me maar eens naar Nadja’s contactgegevens vragen.
Ik leerde opnieuw zoveel bij over Montenegro en zag de plekken waar Nadja haar dagen doorbrengt. Op een bepaald moment gingen we samen mijn kapotte gsm laten repareren in een winkeltje vlak bij haar huis. Toen ik daarna naar buiten stapte, viel mijn mond open. Tara, Luka, Vuk en Andrija stonden daar op me te wachten. We waren ontzettend blij om elkaar opnieuw te zien. Het was kort, maar ontzettend waardevol. Helaas moesten wij diezelfde dag weer richting België vertrekken, dus moesten we opnieuw afscheid nemen. Met natuurlijk de belofte dat ik snel weer terug zou komen. Het was een prachtige afsluiting van mijn reis.
Podgorica, september 2026
Vriendschappen die begonnen tijdens een reis naar een land waar ik nauwelijks iets van wist. Vriendschappen waarbij we in het begin elke dag opnieuw elkaars namen moesten herhalen. Vriendschappen waarvan ik me toen afvroeg of ze de afstand wel zouden overleven.
Vandaag zijn het net die vriendschappen die ik wil blijven koesteren. Vriendschappen waarvoor we naar de andere kant van Europa reizen om elkaar te zien. Vriendschappen die bewijzen dat afstand niet noodzakelijk betekent dat je elkaar verliest.
Want soms ontmoet je op een reis mensen die je niet verwachtte te ontmoeten, in een land waar je nooit eerder aan had gedacht. En soms worden die mensen uiteindelijk vrienden voor het leven.
Wetende dat, waar ter wereld we ook zijn, we elkaar zullen blijven liefhebben en nooit zullen vergeten.
Benedicte Mbala Mbuyi
16 september 2026
